وقتی دلت بگیرد، دیگر فرقی نمی کند کجا باشی! دلت می خواهد که فقط بباری... اما گاهی به بهانه غرور به دنبال جایی هستی که هیچکس نباشد ! زیر باران، قدم زدن در یک خیابان بی انتها و یا تنها راندن در یک مسیر مشخص با گوش دادن به یک ترانه پر از غم و یا حکایت بالش خیس در پی جاری شدن اشک های شبانه... و حتی گاهی هم هر چقدر که غرور داشته باشی، میان هجمه نگاه ها که بغضت بگیرد، سر بر می گردانی، سکوت می کنی و لمس اشک هایی که نمی خواهی آشکار گردد... مثل همین حالا ! لابد تو هم خیلی دلت گرفته که می خواهی بباری...
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
